Autoremklauw fungeert als het belangrijkste bedieningsonderdeel van het schijfremsysteem van een voertuig. Het werkt onder zware omstandigheden met hoge temperaturen, hoge druk, stof- en regenwatererosie. Naarmate het aantal kilometers van het voertuig toeneemt, ontstaan er verschillende progressieve slijtagepatronen. De meeste defecten vertonen in een vroeg stadium subtiele symptomen en ontwikkelen zich geleidelijk tot remstoringen die de rijveiligheid in gevaar brengen. Specifieke soorten slijtage, grondoorzaken en symptomen worden hieronder beschreven.
Veroudering van afdichtingen is de meest voorkomende faalwijze. Zuigerafdichtringen en stofhoezen in de remklauw zijn gemaakt van rubber. Blootgesteld aan langdurige onderdompeling- in remvloeistof, remwarmte en herhaalde thermische cycli, worden deze rubberen onderdelen geleidelijk hard, barsten en verliezen ze spanning, waardoor de afdichtingsprestaties afnemen. Tijdens normaal rijden vindt er elke keer dat de remmen worden gebruikt een heen en weer gaande beweging van de zuiger plaats, waardoor de rubberen afdichtingen voortdurend worden samengedrukt. Na langdurige vermoeidheidsslijtage kunnen afdichtringen geen goed contact houden tussen de zuiger en de cilinderboring, wat resulteert in kleine lekkage van remvloeistof. Vroegtijdige lekkage laat alleen olievlekken achter op het remklauwoppervlak. Naarmate de slijtage voortschrijdt, neemt het vloeistofverlies toe en daalt het niveau van het remvloeistofreservoir. Als de stofhoes scheurt, komen wegafzettingen, stof en regenwater rechtstreeks in de remklauwboring terecht, waardoor het risico ontstaat dat de zuiger vastloopt.

De volgende categorie heeft betrekking op slijtage en corrosie binnen het geleidingsmechanisme. Bij zwevende remklauwen zijn geleidepennen cruciale onderdelen die soepel glijden en gebalanceerd remmen mogelijk maken. Geleidepennen zijn voorzien van rubberen beschermhulzen. Wanneer deze hulzen verouderen, barsten of loskomen, dringen regenwater en verontreinigingen door de opening tussen geleidepennen en penboringen, waardoor roest en binding ontstaan. Herhaalde glijdende wrijving versnelt de slijtage van de geleidepen, waardoor de schuifspeling van de remklauw en de positionele offset toenemen. Lichte slijtage veroorzaakt ongelijkmatige slijtage tussen de binnenste en buitenste remblokken. In ernstige gevallen trekt de remklauw niet automatisch in, wat leidt tot wielweerstand, hete remmen en eenzijdig onvoldoende remkracht, wat ook een belangrijke oorzaak is van het trekken van de remmen.
Slijtage en vastlopen van de zuiger- en cilinderboring vormen een andere veelvoorkomende storing. Sediment en metaalresten die via beschadigde stoflaarzen binnenkomen, blijven opgesloten op de contactoppervlakken tussen de zuiger en de cilinderboring. Tijdens het remmen zorgt de heen en weer gaande beweging van de zuiger ervoor dat harde deeltjes de boring en de zuigeroppervlakken krassen, waardoor de oorspronkelijke gladde afwerking wordt verpest. Naarmate de schade zich ophoopt, ondervindt de zuiger een hogere weerstand tijdens het uitschuiven en terugtrekken, wat resulteert in een slechte terugkeer en vastlopen. Nadat de rem is losgelaten, blijft de resterende remkracht op het wiel achter, waardoor de rolweerstand toeneemt en de naafverwarming abnormaal wordt. Dit verhoogt niet alleen het brandstofverbruik, maar versnelt ook de voortijdige slijtage van remblokken en rotoren. In extreme scenario's kan het blokkeren van de remmen optreden.
Vervorming van de behuizing en slijtage van het werkoppervlak komen ook voor. Tijdens het remmen is de autoremklauw bestand tegen aanzienlijke hydraulische druk en remimpact. Frequente harde stops en noodremmen veroorzaken na verloop van tijd kleine vervorming door vermoeidheid van de metalen remklauwbehuizing. Ondertussen accumuleren de contactoppervlakken tussen remklauw en remblokken koolstofafzettingen en ervaren ze milde slijtage na herhaalde wrijving. Dit veroorzaakt een slechte zitting van de remblokken en een ongelijkmatige krachtverdeling. Langdurige blootstelling aan hoge- temperaturen vermindert de taaiheid van het remklauwmetaal en versnelt de veroudering, waardoor de speling tussen de bijpassende onderdelen wordt verstoord. Uiteindelijk veroorzaakt dit remgeluid, een sponzig remgevoel, remvervaging en langere remafstanden, waardoor de remstabiliteit ernstig in gevaar komt.
Slijtage is ook van invloed op hulpcomponenten, waaronder losse bevestigingsbouten van de remklauw, versleten rubberen bufferblokken en vervorming door vermoeidheid van de anti-rammelklemmen. Dergelijke kleine schade wordt gemakkelijk over het hoofd gezien. Het versterkt de trillingen en de uitlijningsverschuiving tijdens het gebruik van de remklauw, waardoor de slijtage van de kerncomponenten verder wordt versneld en een vicieuze cirkel ontstaat die de levensduur van de gehele remklauwconstructie van de auto verkort.
