Veel autobezitters maken zich zorgen als ze geelachtige roest op de blootgestelde auto-remschijfoppervlakken achter de wielen zien. Roestvorming komt zeer vaak voor. De meeste dunne roestlagen na kortstondig parkeren vallen onder normale bedrijfsomstandigheden, toch verdienen bepaalde gevallen van corrosie aandacht. Onderscheid reguliere oppervlakteoxidatie van schadelijke diepe corrosie om onnodige angst te voorkomen en verwaarlozing te voorkomen.
Materiaaleigenschappen zorgen ervoor dat autoremschijven gevoelig zijn voor oxidatie bij contact met vocht. Tijdens het rijden verwijderen de rotatie en constante wrijving de schijfoppervlakken, en de luchtstroom verwijdert oppervlaktevocht, zodat roest zich nauwelijks ophoopt. Eenmaal geparkeerd verzamelen stilstaande autoremschijven vocht uit vochtige lucht, regen, mist of restwater na het wassen van de auto. Geelbruine roestlagen kunnen zich binnen enkele uren of 's nachts vormen.
Dunne oppervlakkige roest vormt geen bedreiging. Na het opnieuw starten van de auto worden bij normaal remmen de oxidatielagen weggesleten, waardoor op korte rijafstand heldere metalen oppervlakken worden hersteld. Korte krassende geluiden tijdens het eerste remmen zijn afkomstig van het verwijderen van roest en verdwijnen na een of twee kilometer rijden; dit hele proces geldt als normaal gedrag.
Omgevingsfactoren hebben een grote invloed op de roestfrequentie. Regenachtige gebieden met een hoge luchtvochtigheid zijn getuige van roest van de remschijven van auto's 's nachts nadat ze buiten geparkeerd hebben. Kustgebieden met zoute lucht versnellen de metaaloxidatie verder. Roest komt minder vaak voor in droge zones in het binnenland bij identieke parkeerduur. Ondergrondse garages met een hoge luchtvochtigheid bevorderen ook schijfcorrosie in vergelijking met droge parkeerplaatsen buiten.
Niet alle roest kan worden genegeerd. Langdurig stilstaand parkeren gedurende weken zorgt ervoor dat lichte oppervlakteroest zich kan ontwikkelen tot dikke afzettingen en putcorrosie. Normaal remmen kan zware roestafzettingen niet meer elimineren. Dikke corrosie beschadigt de remblokken, veroorzaakt aanhoudend hard geluid en laat ongelijkmatige geëtste sporen achter op de schijfoppervlakken. Zware roest als gevolg van langdurige opslag is geen gewone oppervlakkige oxidatie.
Nog een abnormaal scenario: grote hardnekkige roestplekken overleven langdurig rijden en herhaaldelijk remmen, wat wijst op diepliggende corrosie. Daaropvolgend remmen veroorzaakt trillingen en lawaai, omdat corrosie de schijfoppervlakken voortdurend beschadigt.
Sommige eigenaren proberen handmatig te polijsten om roest van de autoremschijven te verwijderen. Lichte oppervlakteroest behoeft geen handmatige behandeling en verdwijnt door regelmatig remmen. Er bestaan eenvoudige preventieve maatregelen: rijd na het wassen van het voertuig langzaam en rem licht voordat u parkeert. Door de remmen gegenereerde warmte verdampt oppervlaktevocht en vermindert het risico op roest na het parkeren. Volg dezelfde procedure na het rijden bij regenachtig weer.
Samenvattend: dunne roestlagen die ontstaan door kort parkeren en die bij het remmen wegslijten, zijn normaal. Dikke roest door langdurige opslag en aanhoudende putcorrosie na het rijden vertegenwoordigen abnormale omstandigheden die waakzaamheid vereisen. Door deze twee categorieën te herkennen, kunnen voertuigeigenaren voorkomen dat ze overdreven reageren op kleine verkleuringen van het oppervlak.
